45. Pielgrzymka Ministrantów do Twardogóry jako żywy obraz wiary, wspólnoty i sportowego ducha

Twardogóra od czterdziestu pięciu lat przyjmuje ministrantów jak swoich. W długi weekend od 30 kwietnia do 3 maja 2026 roku znów otworzyła drzwi, choć nie było w tym nic z rutyny. Ponad dwustu ministrantów i lektorów z Poznania, Leszna, Wrocławia, Lublina, Sosnowca, Bytomia i mniejszych miejscowości. Kiedy patrzyło się na wysiadających ministrantów to było widać na ich twarzach radosne napięcie, którego nie widać na zdjęciach: to napięcie między tym, kim są na co dzień, a tym, kim mogą syą stać – czyli zwycięzcami.

Twardogóra zna ten widok, ale nigdy nie przestaje go obserwować z pewnym zdumieniem: jak to możliwe, że co roku przyjeżdża tu młodość, która jeszcze nie zdążyła się zmęczyć? Sport na PIM-ie nie jest dodatkiem, lecz rentgenem. To nie jest turniej, który ma wyłonić najlepszych. To jest laboratorium charakterów, w którym każdy ruch, każdy bieg, każdy błąd i każdy sukces odsłania coś, czego nie widać w zakrystii.

Mecz otwarcia — Salezjanie kontra uczestnicy — to nie jest zabawa, tylko eksperyment społeczny, w którym role odwracają się na oczach wszystkich. Księża, którzy zwykle prowadzą wspólnoty ministranckie, nagle muszą biegać, pocić się, przegrywać. Chłopcy, którzy zwykle słuchają, nagle mogą wygrać. I wygrywają. W 2026 roku uczestnicy pokonują salezjanów, a hala eksploduje radością, która nie jest triumfem nad duchownymi, lecz odkryciem, że Kościół nie jest teatrem z podziałem na scenę i widownię, tylko drużyną, w której każdy może strzelić gola.

W przeciąganiu liny nie chodzi o siłę, tylko o determinację. W piłkarzykach nie chodzi o refleks, tylko o umiejętność śmiania się z siebie. W tenisie stołowym nie chodzi o technikę, tylko o opanowanie. W sztafetach nie chodzi o szybkość, tylko o zaufanie. A w piłce halowej — tej najbardziej wyczekiwanej — nie chodzi o wynik, tylko o to, kim człowiek staje się, kiedy gra dla drużyny, która patrzy mu w oczy. Tka wyglądały konkurencje druzynowe.

Widać to było w drobnych scenach: chłopak z Sosnowca, który po przegranym meczu siada na ławce i spuszcza głowę, a jego kolega z Wrocławia klepie go w ramię i mówi coś, czego nikt nie słyszy, ale co zmienia wyraz jego twarzy; ojciec ministranta, który staje do konkurencji, choć widać, że kolano nieco obolałe, ale robi to, bo jego syn patrzy; salezjanin, który po przegranym meczu śmieje się pierwszy, żeby chłopcy nie musieli udawać, że nie widzą jego zmęczenia. To jest naprawdę wyjątkowa atmosfera gry fer play i wsparcia.

Indywidualne konkurencje w Wieloboju, wymyślone przez animatorów z twardogórskiego oratorium, wyglądają jak zabawa, ale działają jak testy osobowości: przesuwanie kubka strumieniem wody z pistoletu, czy przenoszenie kubka z wodą zębami oraz trafianie piłeczki pingpongowej z dala do szklanki. To były naprawdę konkurencje które pokazywały spryt umiejętności koordynacyjne i sprawnościowe. W konkurencjach indywidualnych można było wziąć udział: skok w dal, biegi na 100 i 400 metrów, strzelnica, dziesiątki drobnych zadań, które sprawdzają nie tylko mięśnie, tylko charakter. To tam wychodzi, kto jest cierpliwy, kto impulsywny, kto odważny, kto dokładny, kto myśli, a kto działa. Widać to w chłopaku z Poznania, który trzy razy próbuje przesunąć kubek i trzy razy mu nie wychodzi, ale za czwartym razem robi to z taką precyzją, jakby od tego zależało coś więcej niż punkt; w chłopaku z Lubina, który na strzelnicy drży z emocji, ale trafia w środek tarczy, a potem długo patrzy na wynik, jakby nie wierzył, że to jego; w chłopaku z Wrocławia, który biegnie 400 metrów tak, jakby gonił własne wątpliwości. Nie zabrakło oczywiście konkurencji wiedzy.

Wieczory na PIM-ie to osobny świat. Hala GOSiR-u wypełnia się światłem, muzyką, śmiechem, okrzykami, a zespół prowadzący — salezjanie i uczestnicy — tworzy przestrzeń, w której Kościół przestaje być instytucją, a zaczyna być jedną drużyną. To nie jest „integracja”, tylko coś bardziej pierwotnego: wspólnota, która nie potrzebuje definicji. Gdy rozbrzmiewa hymn ministrancki, ten z rycerskim motywem, nie ma w tym patosu, jest prawda: kilkaset młodych gardeł śpiewa coś, co brzmi jak deklaracja tożsamości. Widać to w ich oczach — nie śpiewają, bo trzeba, tylko dlatego, że chcą.

Jednego wieczoru na scenę wchodzi szalony naukowiec, który robi z fizyki widowisko — iskry, dym, eksperymenty, śmiech — i nagle okazuje się, że wiara i nauka nie są przeciwnikami, tylko dwoma sposobami patrzenia na ten sam świat. Chłopcy patrzą na wybuchające probówki z takim samym zachwytem, z jakim patrzą na procesję światła w sanktuarium.

Innego wieczoru grupy M, S i L rozchodzą się na spotkania formacyjne prowadzone przez studentów, licealistów i salezjanów. To nie są pogadanki, tylko rozmowy o rzeczach, które naprawdę bolą: o wierze, która czasem znika, o modlitwie, która czasem nie działa, o powołaniu, które czasem przeraża, o dorastaniu, które zawsze boli. Było widać to w chłopaku z, który po spotkaniu siedzi chwilę sam na korytarzu, jakby musiał poukładać coś w głowie; w chłopaku z Leszna, który wychodzi z sali z oczami, które mówią więcej niż słowa; w chłopaku z Wrocławia, który po raz pierwszy od dawna zadaje pytanie, którego bał się zadać nawet sobie.

Marsz Radości może już nie zaskakuje Twardogóry, ale na pewno ją porusza. Ministranci w strojach liturgicznych idą ulicami miasta, śpiewają, modlą się, niosą flagi, a ludzie wyglądają z okien, nagrywają. A to są oni — chłopcy, którzy nie wstydzą się wiary w czasach, w których wstydzić się jej jest łatwiej niż ją wyznawać. Widać to w starszej kobiecie, która żegna się na widok procesji; w mężczyźnie, który przerywa rozmowę telefoniczną i patrzy, jakby widział coś, czego dawno nie widział; w dziecku, które pyta matkę: „Mamo, kim oni są?”.

Marsz kończy się w sanktuarium, gdzie czeka wydarzenie, którego nie da się przewidzieć nawet po czterdziestu pięciu latach: śluby wieczyste dwóch współbraci, kl. Szymona Gila i kl. Kamila Szczerbka. W świecie, w którym wszystko jest „na próbę”, oni mówią „na zawsze”. Ministranci patrzą. Niektórzy z fascynacją, niektórzy z niedowierzaniem, niektórzy z pytaniem, którego nie wypowiedzą jeszcze przez lata: „A jeśli mnie też kiedyś o to poprosisz?”. Widać to w ich twarzach — nie w uśmiechach, ale w tej krótkiej chwili, kiedy przestają mrugać, jakby chcieli zapamiętać ten moment na zawsze. To moment, w którym PIM przestaje być wydarzeniem, a staje się lustrem. W tej ciszy sanktuarium, w której słychać tylko głosy składających śluby, jest coś, co zostaje w człowieku na długo — nawet jeśli nie potrafi tego nazwać.

Ostatni wieczór to finał, który ma w sobie coś z gali i coś z rodzinnego spotkania. Dekoracje, okrzyki, zdjęcia, emocje. Puchar Główny znów trafia do Środy Śląskiej, ale to tylko symbol, bo prawdziwe zwycięstwa wydarzyły się wcześniej: w rozmowie ojca z synem, w pojednaniu dwóch chłopaków, w spowiedzi, która odbyła się po cichu, w decyzji, która dopiero dojrzeje, w pytaniu, które dopiero wróci. Widać to w chłopaku z Lublina, który wraca do pokoju z medalem, ale bardziej cieszy się z tego, że ktoś z jego drużyny powiedział mu: „Dobrze zagrałeś”; w chłopaku ze Skawy, który może nie zdobył żadnego medalu, ale zdobył coś ważniejszego — odwagę, żeby podejść do księdza i zapytać o coś, o co bał się zapytać od miesięcy; w chłopaku z Wrocławia, który wraca do domu z poczuciem, że coś się w nim przesunęło, choć nie wie jeszcze co.

Tego nie da opisać się słowami, co się wydarzyło w duchowym sercu Inspektorii Wrocławskiej. Ale na pewno można to powtórzyć. Dlatego już teraz zaproszony jesteś do uczestnictwa w kolejnej edycji tego wydarzenia. Bardzo dziękujemy wszystkim, którzy wsparli Pim2026: Panu Burmistrzowi miasta Twardogóra, całej Radzie, samorządowcom, dyrektorom szkół i placówek sportowych, parafianom którzy wsparli finansowo to wydarzenie. Nade wszystko dziękujemy rodzicom ministrantów za zaufanie. Wielkie podziękowanie trafiają do wolontariuszy, którzy stworzyli niebywałą atmosferę PIMową. Do zobaczenia za rok.